Als mens op twee benen zien we de wereld om ons heen op ooghoogte. Dingen die dichtbij zijn, zien we goed. Dingen die verder weg zijn, zien we niet. Daardoor ontbreekt het overzicht.  Vanuit de straat waar je loopt kun je het mooie plein om de hoek nog niet zien liggen. Als je vanuit de lucht naar de aarde kijkt, zie je de wereld heel anders. Kleine dingen worden onbelangrijk. Grote lijnen worden zichtbaar. Die ervaring kun je hebben als je vanaf een bergtop het dal in kijkt of turend door het ovale vliegtuigraampje.

Dat is gevoel dat ik probeer te bereiken met mijn ferro-scapes; landschappen van ijzer. Een uitsnede van het aardoppervlak zoals je het ziet vanaf grote hoogte. De landschappen zijn geabstraheerd, alleen de contouren zijn zichtbaar, het lijnenspel, het ritme, de afwisseling van de gebouwde omgeving, zonder vooropgezet plan, maar een vorm die door de tijd is ontstaan. En als het goed is, dwaalt het oog eroverheen, om iedere keer weer iets nieuws te ontdekken, zonder werkelijk grip op het geheel te krijgen. Bij het maken, beperk ik mij tot het gebruik van ijzer; het meest voorkomende element op de planeet aarde.

 

Het werk Dementia is vanaf 17 juli te zien de horeca ruimte van Gedeelde Weelde in het Eiffelgebouw in het Spinxkwartier. Petrus Regoutplein 2, 6211 XX Maastricht